„Za rzeką Narwią, w Ostrołęce, rozpoczyna się Puszcza Kurpiowska: lasy, lasy i piaski. Ale aby bliżej poznać tę puszczę, trzeba dostać się do jej głębi, zajrzeć do chat kurpiowskich, przypatrzeć się życiu tego biednego ludu, wniknąć w jego potrzeby, poznać jego gwarę, przysłuchać się podobnej do nawoływania nocnej sowy i do poszumu leśnego jego pieśni, która tam codziennie na polach i smugach, na łąkach i w lasach się rozlega. Wtedy dopiero się ukaże cały urok tej smutnej ale ciekawej okolicy”. Tak o Puszczy Kurpiowskiej pisał największy zbieracz pieśni tego regionu – ksiądz Władysław Skierkowski.
Mieszkańcy Kurpiowskiej Puszczy Zielonej – Puszczacy, stanowią wyraźnie wyodrębniającą się pod względem etnograficznym grupę. „Kurpikowie” rozwijali się w specyficznych warunkach. Wywodzą się oni od uciekinierów z gęsto po Mazowszu rozsianych dworów i folwarków, a przed uciskiem pańszczyźnianym przez długie wieki bronił ich nieprzebyty bór i bagna. Każdy też zapęd podporządkowania ich władzy feudałów odpierali z bronią w ręku.
Ta niedostępność terenu, długotrwały brak bliższej łączności z innymi regionami kraju pozwoliły Kurpiom dłużej zachować elementy tradycyjnej kultury, niż to było możliwe w innych częściach Polski. Ludność kurpiowska charakteryzowała się dużą muzykalnością i żywiołowością, co odzwierciedla się w pieśniach i zabawach tanecznych. Do najbardziej charakterystycznych tańców należy kurpiowskie przytrampywanie samych kobiet w półkolu z towarzyszeniem śpiewu. Nazwa Kurpie pochodzi od łyczanego obuwia, jakie nosili mieszkańcy bezleśnych ziem otaczających puszczę. Epitet ten, początkowo pogardliwy, został przyjęty przez tutejszych jako określenie własnej tożsamości etnicznej. Innymi, charakterystycznymi elementami stroju damskiego były nakrycia głowy – czółka oraz sznury bursztynowych korali.
