Skomplikowana i burzliwa historia Śląska spowodowała, że jego ludność znajdowała się przez wieki pod kulturową i polityczną presją obcych władz. To właśnie historyczna izolacja kulturowa i językowa oraz ciągła świadomość zagrożenia rodzimej tradycji, stały się przyczyną pielęgnowania i zachowania bogatego folkloru, gwary i stroju. Na Śląsku noszenie miejscowego stroju manifestowało przynależność do narodowości polskiej. Ubieranie się „po chłopsku” znaczyło tyle co „po polsku; Śląsku” i stanowiło osłabienie znaczenia procesów germanizacyjnych. Typową ozdobą głowy dziewcząt na Śląsku była tzw. galanda, czyli szeroki wieniec z kolorowych sztucznych kwiatów i błyskotek. Natomiast w cieszyńskiej odmianie stroju bardzo ważną rolę odgrywała biżuteria. Wartość materialna kompletu noszonego przez zamożną kobietę była tak znaczna, że jej poszczególne elementy przekazywane były zapisami testamentowymi. Za cenę jednego kompletu można było nabyć 10 sztuk bydła.
Śląsk, to region, który zajmuje czołową pozycje pod względem choreotechniki, pomysłowości i inwencji tanecznej. Wpłynęła na to bliskość Niemiec, Czech, Słowacji, Łużyc i Moraw oraz wielowiekowa przynależność Śląska do obcych państw. Widać to w kształcie tańców i bogatym dorobku muzycznym regionu. Tańcem najpowszechniej znanym jest Trojak.
