Polonez należy do najstarszych tańców polskich. Zrodził się wśród ludu wiejskiego. Wyrósł z tańca zwanego „chodzony”, towarzyszącego najczęściej wiejskiemu obrzędowi weselnemu.
Ze środowisk wiejskich, przez szlacheckie zaścianki, polonez przedostał się na dwory magnatów i wreszcie na dwór królewski, skąd wywędrował poza granice Polski.
Był swego rodzaju paradą szlachty przed królem: stanowił nieodzowną część ceremoniału dworskiego. Otwierano nim największe uroczystości. Długi, dostojny korowód we wspaniałych narodowych strojach podążał za idącą na czele parą najznakomitszą, to w KRĄG, to po liniach kolisto–esowatych, jak olbrzymi, wielobarwny, wijący się wąż.
Mężczyzna tańczył poloneza w kontuszu, z nakryciem głowy i szablą u boku, kobiety w sukniach bogatych, gorsetach, kaftanikach obszytych futerkiem.
Od połowy XVII wieku polonez znany wśród wszystkich warstw społecznych naszego kraju zyskał rangę oraz miano tańca narodowego. Osiągnął sławę i poza jego granicami jako szczególnie reprezentatywny dla naszej kultury. Stał się synonimem polskości.
